O rasie

Wulkan energii, niespożyte siły witalne i żywiołowy temperament = DALMATYŃCZYK.

Niepowtarzalny i jedyny w swoim rodzaju wygląd.

Dalmatyńczyki są wspaniałymi psami - eleganckimi, dostojnymi, niezależnymi i kochającymi ludzi. 

Żywy, wesoły, ufny, przyjacielski. Dalmatyńczyk to pies odważny, reagujący na bodźce z otoczenia z zainteresowaniem, a nie z lękiem. W razie zagrożenia siebie lub swojego właściciela ( do którego jest bardzo mocno przywiązany ) zareaguje agresją.

Czasami psy, które na co dzień są łagodne i przemiłe w kontaktach z dziećmi i zwierzętami, w sytuacjach ‘’trudnych’’ doskonale bronią, wykazując przy tym nieprawdopodobną zwinność i siłę. Dalmatyńczyk powinien być psem zrównoważonym i opanowanym. Jednocześnie jest to pies niezależny i niechętny do całkowitego podporządkowania się człowiekowi. Najlepiej czują się na otwartych przestrzeniach, towarzysząc właścicielowi w spacerach pieszych, rowerowych lub konnych, co jest konieczne do prawidłowego rozwoju i zachowania zdrowia zarówno fizycznego jak i psychicznego. Źle psychicznie znoszą brak ruchu i brak kontaktu z człowiekiem.

Mają silny instynkt terytorialny, potrafią obszczekać obcego ‘’za furtką’’, doskonale bronią swój teren. Dobrze sprawdzają się jako psy stróżujące. W Anglii wykorzystywano je jako psy obronne przy dyliżansach. Ich zadaniem było odstraszać niepożądanych a jednocześnie dostojnie i elegancko prezentując się.

Choć od bardzo dawna nie są psami pracującymi/polującymi ( choć należą do grupy 6 psów gończych) instynkt łowiecki mają bardzo silny, potrafią pogonić w lesie bądź na łąkach za dzikim zwierzem małym czy dużym.

Są niebywale inteligentne. Bardzo szybko się uczą i bardzo lubią się uczyć rzeczy nowych. Nie mniej jednak trzeba być bardzo konsekwentnym i stanowczym podczas nauki jak i układania psa. Chętnie i szybko uczą się nowych umiejętności lecz wymagają stałego zainteresowania i dużego urozmaicenia treningów gdyż szybko się nudzą. 

W postępowaniu z dalmatyńczykiem trzeba wykazać się bardzo dużą konsekwencją nie tylko podczas szkolenia ale przede wszystkim w życiu codziennym. Potrafią być uparte i lubią dominować.

Aktywne i wysportowane psy to mistrzowie wytrzymałości. Wiele radości sprawiają im długie biegi obok roweru właściciela czy towarzyszenie mu w czasie codziennego joggingu. Bez problemu potrafią przebyć 20 km. To długodystansowce. Uwielbiają pływać.

W kontaktach z dziećmi dalmatyńczyk okazuje duże pokłady cierpliwości i chęć do zabawy.

Jeśli już ktoś decyduje się na dalmatyńczyka to musi wiedzieć że jego sierść będzie w domu wszędzie. Drobne włoski pozostawiają na ubraniach, kocach, dywanach, pościeli, podłodze itp.

Dalmatyńczyk to rasa bardzo wszechstronna i wykorzystywana była do przeróżnych celów. W USA dalmatyńczyki już od połowy XIXw., są bardzo popularne. Ponieważ mają one wspaniały węch i wrażliwość na dym, potrafi (nawet nie uczony) wyczuć ogień i powiadomić o tym domowników swoim zachowaniem i głośnym szczekaniem. Dalmatyńczyk pełni również rolę psa pracującego, który odpowiednią barwą głosu potrafi oznajmić, że jest jeszcze żywa osoba nie potrafiąca wydostać się z pożaru. Do dziś strażacy w USA traktują więc dalmatyńczyka jako amulet i nawet jeśli nie mogą zabrać do pożaru żywego psa, zabierają jego wizerunek w postaci znaczków, naszywek lub zdjęć wierząc, że w trudnych chwilach przyniesie im szczęście. W USA jest również wykorzystywany w służbach celnych oraz jako pies obronny.

W Wielkiej Brytanii jest zarejestrowanych najwięcej hodowli. Rozmiłowani w tej rasie Anglicy zabierali swoje dalmatyńczyki na przejażdżki konne. Bardzo często można było zobaczyć bogatego właściciela ziemskiego na cętkowanym koniu otoczonego stadkiem dalmatyńczyków, doskonale czujących się w towarzystwie koni.

Dalmatyńczyk pełnił także rolę psa karetowego. W czasie podróży jego praca polegała na ochronie podróżnych przed napastnikiem oraz samodzielnym sprowadzaniu pomocy na miejsce wypadku.

Historia rasy i jej wszechstronne wykorzystanie potwierdza różnorodne zdolności dalmatyńczyków, którymi obdarzyła je natura.

Dalmatyńczyk nie znosi samotności. Ma bardzo ciekawą naturę i zawsze będzie bardzo żywo uczestniczyć w życiu rodzinnym.

Inną istotną cechą dalmatyńczyków jest zdolność do wczuwania się w stan psychiczny swojego właściciela i upodobnienie się psychicznie do osoby, z którą dalmat jest najbardziej związany.

Mówi się bardzo często, że psy są odzwierciedleniem swojego właściciela i dalmatyńczyk jest tego doskonałym przykładem.


Przedstawiciel tej rasy jest raczej zdrowy. Należy jednak uważać na wrażliwszy niż u innych psów układ moczowy. Częściej też zdarzają się u tej rasy zapalenia nerek czy pęcherza moczowego.


U psów tej rasy występuje często głuchota.
Jest to choroba wrodzona, warunkowana genetycznie, spowodowana zwyrodnieniem nerwu czaszkowego VIII (przedsionkowo-ślimakowy). Obustronna głuchota stwierdzana jest już u szczeniąt w wieku (7-8 tygodnia życia). 100% rozpoznanie głuchoty możliwe jest tylko i wyłącznie za pomocą badania BAER, które wykonywane jest jedynie w kilku miejscach w Polsce. Leczenia głuchoty brak, a takie zwierzęta zazwyczaj funkcjonują prawidłowo, jednakże nie zaleca się rozmnażania takich zwierząt ze względu na genetyczne uwarunkowanie choroby.



CHARAKTER I TEMPERAMENT
WZORZEC
ZDROWIE
DZIEDZICZNA GŁUCHOTA
Wrodzone choroby serca charakteryzują się tym, iż pies rodzi się z określoną wadą, na skutek nieprawidłowego rozwoju w życiu płodowym lub zaburzeń okresu okołoporodowego. Wśród najczęstszych wad wrodzonych wyróżniamy: przetrwały przewód tętniczy Botalla PDA, podzastawkowe zwężenie aorty SAS, zwężenie tętnicy płucnej PS, ubytki w przegrodzie międzykomorowej VSD lub w przegrodzie międzyprzedsionkowej oraz dysplazja zastawki mitralnej lub trójdzielnej. Do tej ostatniej predysponowana jest rasa. Natomiast jest to wada bardzo rzadko występująca.



WRODZONE WADY SERCA
Kolejną przypadłością nękającą dalmatyńczyki jest alergia, którą wywołują zanieczyszczenia w zbiornikach wodnych, niektóre składniki diety, pyłki traw lub ukąszenia owadów. Na ciele pojawiają się wówczas krostki, zaczerwienienie oraz uciążliwy świąd. Gdy wystąpią takie objawy, trzeba poznać ich przyczynę i mieć świadomość, że czworonożny alergik będzie od tej pory wymagał specjalnego traktowania – np. specjalnej diety czy też kąpieli po każdym spacerze w wysokiej trawie w okresie pylenia.
SKŁONNOŚCI DO ALERGII

Dalmatyńczyki należą do ras o zwisających uszach, które znacznie częściej narażone są na różnego rodzaju choroby uszu, szczególnie stany zapalne. W źle wietrzonym
i zaparzonym uchu, łatwo rozwijają się bakterie i grzyby.
Jest wiele przyczyn chorób uszu u psa. Skutki i objawy natomiast bywają często podobne. 
Najczęstszym objawem, który może świadczyć o chorobie jest częste potrząsanie głową. 
Przypadkowe dotknięcie ucha może wywoływać ból i pies piszczy. Po odchyleniu uszu można też zobaczyć zmiany na zewnętrznej stronie małżowiny usznej: jest to zaczerwienienie, obrzęk i rozpulchnienie skóry. W uchu dotkniętym stanem zapalnym nadmiernie wydziela się też woskowina, przybierająca wygląd tłustej mazi w kolorze żółtym lub brudno-brązowym, która zatyka przewód słuchowy, powodując zaburzenia słuchu. Czasem towarzyszy temu nieprzyjemny zapach wydobywający się z uszu. Są to objawy świadczące o stanach zapalnych, których przyczyną jest zwykle infekcja wewnątrz kanału słuchowego, reakcja alergiczna, lub ciało obce, które dostało się do przewodu słuchowego. 
Wszelkie objawy świadczące o stanie chorobowym ucha należy niezwłocznie skonsultować z lekarzem. 
Na co dzień natomiast ważna jest profilaktyka i regularna higiena specjalistycznymi kosmetykami.
FCI: Grupa VI, Sekcja 3, nr wzorca 153

Dokładny wzorzec rasy można znaleźć na stronie https://www.zkwp.pl/zg/wzorce/153.pdf

źródła:
http://www.psy.pl /
http://www.luadalmatians.com/
Dalmatier Horst Bielfeld
IL Dalmata Pia Padercini
PROBLEMY Z USZAMI

Jest to schorzenie bardzo rzadko występujące u dalmatyńczyków. Jednak większość hodowców wykonuje w stosownym wieku (1,5-2 lata) prześwietlenie stawów.
Dysplazja stawu u psa to schorzenie, które polega na patologicznym rozwoju struktur stawowych. Może to być na przykład niedorozwój, ale również zwyczajne rozluźnienie
w obrębie stawu. Najczęściej schorzenie to przekazywane jest w genach, z pokolenia na pokolenie. Co ważne, zwierzę mające gen dysplazji wcale nie musi zachorować, bo na rozwój choroby wpływają również czynniki zewnętrzne. Przede wszystkim: przynależność do dużej rasy zbyt duża suplementacja wapniem przy stosowaniu karmy komercyjnej bardzo szybki wzrost szczeniąt brak suplementacji przy żywieniu domowym nadwaga albo otyłość na etapie rozwoju i wzrostu nadmierny wysiłek fizyczny u rosnących psów.
DYSPLAZJA STAWÓW ŁOKCIOWYCH I BIODROWYCH


Innym problemem zdrowotnym często dotykającym dalmatyńczyki jest zaburzony system transportowy kwasu moczowego spowodowany uwarunkowanym genetycznie defektem metabolizmu. W związku z tym u dalmatyńczyków szybciej niż u innych psów powstają kamienie moczowe. Wprawdzie wszystkie rasowe dalmatyńczyki wykazują podniesiony poziom kwasu moczowego w urynie, jednak nie oznacza to, że u wszystkich pojawią się kamienie moczowe. Niestety nie da się na drodze celowej hodowli wykluczyć ryzyka wystąpienia tego „syndromu dalmatyńczyka”, jednak właściciel może je zredukować, podając swojemu psu odpowiednie pożenienie.
Obecnie hodowane są również DALMATYŃCZYKI LUA (do zgłębienia wiedzy w tym temacie zapraszamy na http://www.luadalmatians.com/).
SPECYFICZNA PRZEMIANA PURYNOWA

Autorzy zdjęć:      Weronika Karasiewicz      -    Martyna Ożóg      -     Małgorzata Reluga     -     Dorian Buksa       -     Zimfoto Igor Zaytsev      -     Monika Stachura Przewęda      -     Maugo Chervi

© 2020 by MrVisual